می رم دلت با رفتنم آروم بگیره
می رم وگرنه فرصتت از دست می ره
یک روز آدم برفی تو آب میشه
وقتی به حرفم می رسی که دیگه دیره
تیری که رفته سینه ی من رو نشونه
داره خودش رو مثل توفان می رسونه
یادت بمونه دوستت دارم همیشه
این یادگار آخرین پروازمونه
راه فراری نیست اینجا در نداره
می سوزم و این سوختن آخر نداره
شاید دیگه بعد از تو بغض و گریه و غم
دست از سر این مرد تنها بر نداره
رو شونه های خاطراتم می رم از هوش
من موندم و این درد و این دنیای خاموش
تا کی بجای تو ببوسم عکسهاتو
تا کی بگیرم جای تو عکساتو آغوش